Materiały do "Zaspokajanie indywidualnych potrzeb uczących się kobiet"

4.1. Różne metody zaspokajania indywidualnych potrzeb uczących się kobiet

W pracy z każdą grupą należy wziąć pod uwagę sytuację osobistą uczestników, aby umożliwić im udział w szkoleniu i wyciągnięcie z niego jak największych korzyści. W przypadku grup kobiet jest to jeszcze ważniejsze. Historycznie rzecz biorąc, to kobiety wykonują większość - jeśli nie wszystkie - prac domowych, a jeśli są dzieci/osoby starsze/osoby wymagające opieki, jest również najbardziej prawdopodobne, że to kobiety przyjmą rolę opiekunek. Jest to bardzo ważne przy podejmowaniu decyzji o harmonogramie zajęć: w miesiącach szkolnych matkom łatwiej jest uczestniczyć w szkoleniach, które odbywają się w godzinach porannych. Jednak w czasie wakacji szkolnych lub przerw letnich, kobietom będzie trudniej uczestniczyć w szkoleniach, jeśli organizacja nie zapewni niedrogiej lub (najlepiej) darmowej opieki nad dziećmi.

W ten sam sposób Londoño et al (2017) zwraca uwagę na inne aspekty, które należy wziąć pod uwagę w pracy z kobietami wiejskimi, choć w szerokim ujęciu może to dotyczyć każdej grupy, takie jak podróż, jaką uczący się muszą odbyć, aby dotrzeć do miejsca, w którym odbywa się szkolenie. Mówiąc krótko, potrzeby osób uczących się muszą być uwzględnione jeszcze przed rozpoczęciem szkolenia: harmonogram programu szkolenia i (jeśli to możliwe) miejsce muszą być dostosowane w taki sposób, by lepiej odpowiadały osobom uczącym się. W naszych szkoleniach musimy być świadomi, że niektóre uczące się kobiety nie będą miały w domu lub też będą musiały dzielić komputer z innymi członkami rodziny. W niektórych przypadkach mogą one nawet nie mieć połączenia z internetem. Oznacza to, że edukatorzy będą musieli ocenić, czy kobiety te będą w stanie ćwiczyć w domu, a jeśli nie, znaleźć sposób na pokonanie związanych z tym trudności.

Podczas szkolenia, indywidualne potrzeby i oczekiwania uczących się kobiet muszą być znane edukatorowi dorosłych, który weźmie je pod uwagę podczas prowadzenia szkolenia. Niektórym uczestniczkom może brakować podstawowej wiedzy potrzebnej do skorzystania ze szkolenia, dlatego edukator musi być w stanie zidentyfikować i uzupełnić te braki. Podczas gdy dorośli uczniowie oczekują od edukatora pomocy w dostosowaniu się do zmian (zmieniającego się społeczeństwa, zmieniającego się rynku pracy, zmieniającego się modelu edukacyjnego itp.), edukator dorosłych powinien starać się nie tylko spełnić to oczekiwanie, ale także wzmocnić pozycję uczących się w celu stworzenia trwałości uczenia się. Jeśli edukatorowi dorosłych uda się to osiągnąć, po zakończeniu szkolenia uczący się będą w stanie kontynuować poszerzanie swojej wiedzy na własną rękę, będąc samodzielnymi. Ta trwałość stworzona na poziomie indywidualnym podczas procesu szkolenia przeniknie także do innych aspektów życia, a ostatecznym celem będzie to, że uczący się staną się bardziej autonomiczni i wzmocnieni w każdym aspekcie swojego życia.

 

4.2 Wzmocnienie pozycji kobiet w zmianie kariery zawodowej w kierunku sektorów cyfrowych

Według Europejskiego Instytutu ds. Równości Płci – EIGE (2020), upodmiotowienie kobiet to "proces, w którym kobiety zdobywają władzę i kontrolę nad własnym życiem i nabywają zdolność do podejmowania strategicznych wyborów". Istnieje pięć elementów, które prowadzą do upodmiotowienia kobiet (EIGE, 2020):

  • Ich poczucie własnej wartości.
  • Ich prawa do posiadania i decydowania o swoich wyborach.
  • Ich prawo do dostępu do możliwości i zasobów.
  • Prawo do kontroli nad własnym życiem.
  • Ich zdolność do wpływania na kierunek zmian społecznych w celu stworzenia bardziej sprawiedliwego porządku społecznego i ekonomicznego.

 

W celu wzmocnienia ich pozycji i poczucia pewności siebie na tyle, by mogły zmienić swoje życie i zaangażować się w sektor cyfrowy, edukator dorosłych musi upewnić się, że nabyły i/lub rozwinęły one pierwszy komponent, który prawdopodobnie będzie dla nich najłatwiejszy do opanowania. Pozostałe mają silny rdzeń społeczny i będą zależały od ich sytuacji rodzinnej i tła kulturowego. Według Tartakovsky'ego (2015), edukator dorosłych może pomóc kobietom rozwinąć i zwiększyć ich poczucie własnej wartości poprzez skupienie się na tych czterech komponentach, które tworzą piramidę:

  • Samoświadomość: edukator dorosłych musi upewnić się, że kobiety widzą siebie takimi, jakimi są, bez upiększania swojej sytuacji i bez negatywnego nastawienia do niej. Tylko w ten sposób, widząc swoją rzeczywistość, ze swoimi słabościami i mocnymi stronami, będą mogły wyznaczyć swoje cele i dążyć do ich realizacji.
  • Samoakceptacja: podobnie jak w poprzednim punkcie, edukator musi pomóc kobietom w procesie akceptacji, zrozumieniu, że są takie, jakie są i że mogą poprawić te elementy, z których nie są zadowolone.
  • Miłość do siebie: oczywiście, ważne jest, aby edukator skupił się i podkreślił znaczenie doceniania siebie, ponieważ kobiety te mogą mieć tendencję do umniejszania siebie. Edukator dorosłych musi upewnić się, że kobiety traktują siebie z taką samą życzliwością, z jaką traktowałyby innych.

Wreszcie, na szczycie piramidy znajduje się poczucie własnej wartości, które jest procesem trwającym całe życie, ale edukator dorosłych musi podkreślić znaczenie wykonania wszystkich poprzednich kroków, aby je osiągnąć. Zanim kobiety zostaną nakierowane na rozwijanie kariery w sektorze cyfrowym, muszą być świadome konotacji, jakie będzie to miało dla ich życia osobistego. Jak już wspomniano, wiele z tych kobiet ma rodziny, a jedną z głównych barier, z jakimi muszą się zmierzyć kobiety w sektorze cyfrowym, jest pogodzenie się z "obowiązkami gospodyni domowej", jakie niesie ze sobą posiadanie rodziny, a także inne bariery, jakie ta dziedzina dla nich stwarza (Gil-juarez, 2011). Nawet jeśli chcemy, by przełamywały bariery i rozwijały swoją karierę, musimy być świadomi kosztów i wysiłków, jakie będą musiały podjąć. Edukator dorosłych musi poprowadzić te kobiety, by upewnić się, że ścieżka, którą podążają, będzie odpowiadała ich potrzebom.


4.3 Ocenianie słabych i mocnych stron oraz omawianie indywidualnych potrzeb uczących się kobiet w celu osiągnięcia celów

Rogers (1972, Knowles 1973, 33) twierdzi, że uczący się będą bardziej zainteresowani uczeniem się tego, co ich zdaniem jest związane z nimi i ich samodoskonaleniem. Oznacza to, że rozmowa z kobietami o ich przyszłych celach i aspiracjach zachęci je do podążania ścieżką szkolenia, ponieważ będą chciały osiągnąć te cele. Z tego powodu konieczne jest również, aby edukatorzy pomogli im ocenić swoje umiejętności przed ustaleniem celów, ponieważ nierealistyczne aspiracje mogą mieć konsekwencje sprzeczne z pożądanymi. Z tego powodu zaleca się, by edukator dorosłych zajął się mocnymi stronami uczących się kobiet, by poprowadzić je w kierunku, który pozwoli im w pełni wykorzystać ich potencjał. W ten sam sposób, zajęcie się słabymi stronami pomoże uczącym się zorientować się, co muszą jeszcze przećwiczyć lub poprawić i, w razie potrzeby, dążyć do bardziej realistycznych celów.

Maslow (1972, Knowles 1973, 31) wyjaśnia, że uczący się muszą być na tyle bezpieczni i akceptujący siebie, by woleli wybrać proces wzrostu, a nie bać się go. Jednym ze sposobów na przezwyciężenie strachu przed porażką i niską samooceną, jakie mogą mieć uczący się, jest mówienie o nich. Przyznanie się jest pierwszym krokiem do znalezienia rozwiązania, ponieważ nie istnieje żaden problem nie do pokonania; a jeśli uznanie pochodzi nie tylko od kobiet, ale także od edukatora, uczestnicy będą czuli się pewniejsi swoich możliwości, pomimo ich osobistej sytuacji. Przejrzystość w kwestii słabych i mocnych stron uczestników zwiększy także zaufanie do edukatora.

Ponadto, jak wspomina Lakey (2010), pracując z grupami pochodzącymi z uciskanych lub defaworyzowanych środowisk, edukatorzy muszą być szczególnie czujni, by nie popaść w mentalność bohatera bootstrapu lub biednej ofiary. Jak wyjaśnia Lakey, edukator dorosłych, który przedstawia swojej grupie obraz bohatera bootstrapowego, przyznaje, że istnieją siły i instytucje, które ich krzywdzą/uciskają, ale jednocześnie wzmacnia ideę, że każda jednostka ma potencjał, by radykalnie zmienić swoje życie poprzez wysiłek, nie zważając na rolę, jaką odgrywa w nim środowisko. W tej perspektywie to jednostka ponosi winę za swoją sytuację, za to, że nie przełamała iluzji opresji i nie dążyła do lepszego życia. Z drugiej strony, edukatorzy, którzy wpoili sobie perspektywę biednej ofiary, nie mogą nie współczuć stojącym przed nimi jednostkom, które po utrwalonym ucisku i dyskryminacji nie są już w stanie stanąć o własnych siłach, jeśli nie z pomocą sojusznika, który konfrontuje się z uciskiem i walczy przeciwko niemu.