5.1 Rozumienie znaczenia używania niedyskryminującego języka w procesie uczenia się oraz używania języka integracyjnego w kontaktach między edukatorem a uczącymi się oraz między samymi uczącymi się

Podczas nauczania grupy uczniów zawsze należy skupić się na języku, ponieważ ma on na nich wyraźny i ważny wpływ. Język niedyskryminujący wywodzi się z języka uwzględniającego płeć, aby uniknąć obraźliwych określeń w odniesieniu do innych grup etnicznych i rasowych lub osób o odmiennej orientacji seksualnej. Po pierwsze, ważne jest, by edukator przyzwyczaił się do tych terminów. Kiedy mówimy o różnorodności w kontekście równości, odnosimy się do procesu identyfikowania i szanowania zarówno różnic indywidualnych, jak i grupowych (Queensborough Community College, 2020). Jest to termin, który obejmuje zarówno akceptację, jak i szacunek dla różnic.

Jeśli chodzi o rasę i pochodzenie etniczne, ważne jest, by edukator rozumiał pojęcie stereotypów, aby uniknąć popadania w niektóre z nich, które mogą być obraźliwe dla grupy uczących się. Jak opisuje Nittle (2020), "stereotypy to cechy narzucane grupom ludzi ze względu na ich rasę, narodowość i orientację seksualną". Jednak możemy również uwzględnić płeć, ponieważ istnieje kilka stereotypów, które są przypisane do mężczyzn i kobiet w sposób odmienny. Wszystkie te cechy są zazwyczaj zbyt uproszczone i nie odzwierciedlają rzeczywistości większości jednostek z danej grupy; mają też tendencję do wypełniania się negatywnymi konotacjami. Ważne jest, aby edukator dorosłych pamiętał, że używanie i wierzenie w stereotypy sprawi, że zignoruje on różnice pomiędzy jednostkami w grupie (Nittle 2020); i że poza poczuciem bycia urażonym przez niektóre z tych stereotypów, niektórzy uczący się mogą czuć się ignorowani i nie brani pod uwagę podczas procesu, co może prowadzić do ich zniechęcenia i porażki. Dlatego też edukator dorosłych powinien trzymać się jak najdalej od tych społecznych konstrukcji, by nie naruszyć zaufania i przyjaznych relacji, jakie zbudował z uczącymi się kobietami w trakcie procesu uczenia się. Niektóre przykłady stereotypów, zwłaszcza stereotypów związanych z płcią, obejmują język oparty na płci, który albo domyślnie, albo jawnie faworyzuje jedną płeć w stosunku do drugiej, na ogół płeć męską ("kobiety nie umieją prowadzić samochodu", "kobiety nie nadają się do biznesu, ich głównym zadaniem jest opieka nad dziećmi", "aktor i jego żona" itp.).

Innym aspektem, który edukator powinien wziąć pod uwagę, jest to, że szacunek jest dwustronny, więc jeśli edukator dorosłych nie okaże szacunku uczącym się i nie podejdzie do nich w odpowiedni sposób, uczący się najprawdopodobniej zrobią to samo. Jeśli edukator traktuje dorosłych uczniów z szacunkiem i bierze pod uwagę ich uczucia, uczący się będą czuli się docenieni i odpowiednio zareagują (Price-Mitchell, 2014). Zatem, aby móc zbudować relację opartą na szacunku pomiędzy edukatorem a osobami uczącymi się, edukator musi wdrożyć kilka strategii (Price-Mitchell, 2014):

• Słowa zachęty: zamiast podkreślać, gdzie uczące się kobiety popełniły błędy, edukator powinien skupić się na pozytywnych aspektach ich procesu uczenia się. Uczenie się na błędach jest ważne i bardzo przydatne, ale nie mogą one zajmować całego miejsca, w przeciwnym razie uczące się osoby poczują się zniechęcone i prawdopodobnie przestaną próbować się przekwalifikować.
• Słowa otuchy: ponownie, zamiast obwiniać uczących się za ich obecną sytuację, edukator powinien poprowadzić ich ostrożnie do lepszych miejsc, uświadamiając im ich porażki, ale dając im do zrozumienia, że są one normalne i że można je zmienić.
• Słowa przewodnictwa: rola edukatora jako przewodnika w tym procesie jest kluczowa, ponieważ wiele z uczących się kobiet będzie czuło się nie na miejscu i prawdopodobnie będą miały do czynienia z nowymi terminami i tematami, które mogą sprawić, że na początku będą się bały. Ważne jest, aby edukator był obecny podczas tego procesu i pokazywał, że pomoc jest dostępna, jeśli uczące się osoby będą jej kiedykolwiek potrzebować.
• Słowa jedności: innym sposobem budowania szacunku w grupie jest budowanie grupy. Oznacza to, że edukator rozpoznaje wszystkich w grupie i nikogo nie pozostawia w tyle, budując relacje nie tylko między uczącymi się a edukatorem, ale także między samymi uczącymi się.

W związku z tym ostatnim punktem ważne jest również, by edukator przypomniał uczącym się kobietom, że wszystkie te cechy, które odnoszą się do języka, stylu komunikacji i sposobu zachowania edukatora, mają również zastosowanie do interakcji, jakie uczące się osoby nawiązują między sobą. Bardzo ważne jest, by członkowie grupy zwracali się do siebie z szacunkiem, unikając wszelkiego rodzaju obraźliwych zachowań czy określeń, aby zapewnić prawidłowy rozwój procesu uczenia się wszystkich zaangażowanych osób.

5.2 Traktowanie z pełnym szacunkiem uczących się kobiet, znajdujących się w niekorzystnej sytuacji

Zaangażowanie w kształcenie dorosłych może być wyzwaniem dla uczących się kobiet, ponieważ są one ograniczone bardziej rygorystycznymi harmonogramami i obowiązkami niż młodsi uczniowie. Czasami ich proces uczenia się jest utrudniony, ponieważ nie mają wystarczających środków, by odpowiednio zaangażować się w takie szkolenie lub nie mają na to czasu (Madzarevic, 2017). Edukator musi być świadomy osobistej sytuacji uczących się, starać się ich wspierać i dostosować szkolenie do ich potrzeb w jak największym stopniu, ułatwiając im zaangażowanie i proces uczenia się. Ponadto, u tych osób mogą występować pewne ograniczenia psychologiczne, takie jak błędne przekonanie, że jest już za późno na rozpoczęcie nauki czegoś nowego, lub że niewiele to zmieni w ich obecnej sytuacji. Mogą również obawiać się popełniania błędów, a nawet przyznania, że nie mają wystarczających kompetencji, aby przeprowadzić szkolenie w taki sam sposób jak inni uczestnicy (Madzarevic, 2017). Aby przezwyciężyć te sytuacje, bardzo ważne jest, by edukator motywował uczące się kobiety i dodawał im otuchy w trakcie procesu, upewniając się, że mają one wystarczające zaufanie do edukatora dorosłych, by prosić o pomoc, gdy czują się zagubione. Istotne jest, by podkreślić, że uczenie się i zdobywanie nowych kompetencji ma wewnętrzną wartość, nie tylko w celu uzyskania dostępu do nowej pracy, ale także może pomóc uczącym się poprawić inne aspekty ich życia (Madzarevic, 2017).

W podobny sposób Carter (2019) zauważa, że edukator musi wziąć pod uwagę niektóre cechy uczących się, które mogą wpłynąć na ich proces, jak wcześniejsze doświadczenia, które mogą wpłynąć na ich obecny proces z powodu uprzedzeń. Fakt, że dorośli zostali już ukształtowani przez rzeczywiste doświadczenia życiowe, wpływa na ich proces uczenia się, ponieważ mają tendencję do bycia mniej elastycznymi w trakcie procesu, gdy prezentowane są im na przykład różne podejścia. Dlatego zadaniem edukatora jest być elastycznym i próbować przekonać ich do wypróbowania nowych metodologii, dostosowując je do potrzeb i szczególnych cech uczących się. Carter (2019) podkreśla również, że jednym z wyzwań dla edukatora dorosłych jest to, jak wspierać potrzeby społeczne i osobiste uczących się, dbając jednocześnie o ich potrzeby zawodowe. Stwierdza on, że jednym z wyzwań i jednocześnie głównym rozwiązaniem tej kwestii jest technologia informacyjno-komunikacyjna. TIK to przestrzeń, w której wielu dorosłych nie czuje się pewnie, ponieważ nie są do niej przyzwyczajeni, z wyjątkiem posiadania smartfona i pracy na poziomie użytkownika z komputerem. Jednakże, poprawa ich kompetencji w zakresie TIK może pozwolić im na zrównoważenie ich osobistych zobowiązań z procesem uczenia się, ponieważ wiele sesji szkoleniowych może być teraz przeniesionych do formatów online.